Entre os cantís de Fontán, na costa norte de Sada, agochase un dos lugares máis enigmáticos da tradición local: a Cova d’Anca. Esta furna mariña, situada baixo os restos do antigo castelo de Fontán e moi próxima á praia de Morazón, leva séculos envolta en misterio e lendas, historias transmitidas de xeración en xeración.
Segundo conta a tradición oral, a cova servía de refuxio para mariñeiros e aventureiros, pero tamén era coñecida como un espazo máxico, unha porta cara ao descoñecido. Dicían os máis vellos que, cando a marea subía, a súa entrada desaparecía baixo a auga, e que nas noites de treboada se escoitaban ecos e queixumes procedentes do seu interior.
Algunhas versións da lenda aseguran que a Cova d’Anca estaba habitada por forzas sobrenaturais e que no seu fondo existía un pasadizo secreto que conducía ata debaixo do antigo castelo. Outras, en cambio, relatan que un mozo valente entrou un día na furna cun candil atopou alí unha ara negra e un cruceiro cun Cristo sangrante. Ao colocar a luz sobre o cruceiro, o Cristo detivo o sangrado e a cova quedou, segundo a crenza, desencantada para sempre.
Este relato, recollido en publicacións locais como A Xanela e en testemuños da memoria popular sadense, mestura elementos relixiosos e simbólicos propios das antigas crenzas galegas, nas que as covas e furnas representan portas ao Outro Mundo ou espazos de conexión entre o humano e o sobrenatural.
Hoxe, a Cova d’Anca forma parte do imaxinario mariñeiro de Sada e continúa a inspirar curiosidade e respecto entre quen se achegan á súa contorna. A súa historia lembra o valor do patrimonio inmaterial e a importancia de conservar as lendas que conforman a identidade das nosas comunidades costeiras.
Imaxe: https://memoriadesada.com/imaxe/a-cova-danca/
Comentarios recientes